Hamileliğimin 9. haftasındayım bebeğimin cinsiyeti konusunda
eşim hiç fark etmez kız da olsa erkek de olsa onu nasılsa çok seveceğiz diyor.
Ben ise kendimi sağlıklı bir bebeğim olması için dua ettiğim anlarda bir erkek
bebek istediğimi fark ederek buluyorum. İnsanın daha ilk hamileliğinde
bebeğinin cinsiyetini önemsemeyeceğini düşünürdüm. Oysa ben erkek bebek
hayalimi etrafımdaki adeta ezberlenmiş ‘aman sağlıklı olsun da ne fark eder’
sözleri arasında çekinmeden dile getiriyordum. Allah'ım bildiğini kuldan mı
saklayacaktım J)
Ekoseli gömleği ile bir oğlum vardı hayalimde. Erkek bebek arzumu dillendirdiğim
günlerde yakın bir arkadaşım bu isteğimi doğulu biri olmamla ilişkilendirmişti.
Doğuda, doğu kültürü ile büyümüştüm evet ama bu tespit biran bile mantıklı
gelmemişti. Doğuda erkek çocuğa kızdan daha fazla değer verildiği bir dünya
olmuş hatta azımsanmayacak kadar bunu önemseyen aileler hala var. Ancak benim
oğlum olmasını istemem sanırım çocukları gözlemlerken daha çok erkek
bebeklerden hoşlanmamla ilgili. Ya da belki oğlumun toplumdaki cinsiyet
eşitliği anlayışına sahip bir erkek olarak büyümesinde rol olmak
istiyorumdur.(Galiba bu duygumu biraz yüceltme savunma mekanizmasıyla açıkladım) Ne yani kendimi ilk çocuğumun erkek
olmasını istediğim için suçlumu hissetmeliyim? Her şeyden önemlisi anne olacağım
için çok mutluyum. Kızım ya da oğlum olması işte tam da burada yani annelik
tutumumda hiç fark etmez olacak. Onun cinsiyeti dünyamızdaki egemen cinsiyetçi
kalıplarlardan mümkün olduğunca uzak bir annelik benimseyeceğim gerçeğini
değiştirmeyecek. Çocuğum renk, oyuncak ve kıyafet seçimlerinde özgür olacak,
davranışlarını da içinden geldiği gibi yansıtacak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder